Κυκλοφορήθηκε τὸ νέο βιβλίο τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ «Τὰ νεοταξικὰ βιβλία γλώσσας Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου»

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ.ΓΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ: 6985085012 - 2310552207

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Θὰ προσφύγω, κατ᾿ ἀρχάς, σὲ τρία κείμενα, τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται στήν Παιδεία. Κείμενο πρῶτο Διονυσίου Σολωμοῦ. Γράφει ὁ ἐθνικός μας ποιητής σέ γράμμα του στόν Τερτσέτη, τό 1842, τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καί τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους: «Εἶναι εἰκοσιένα χρόνια πού σάν σήμερα ἡ Ἑλλάδα ἔσπασε τίς   ἁλυσίδες. Ἡ μέρα αὐτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ εἶναι μέρα γιά χαρά καί δάκρυα. Χαρά γιά τά μελλούμενα, δάκρυα γιά τή σκλαβιά τήν περασμένη. Καί γιά σήμερα τί νά πῶ; Ἡ διαφθορά εἶναι τόσο γενική κι ἔχει ρίζες τόσο βαθιές πού σέ κάνει νά σαστίζεις. Μόνο ὅταν τά αἴτια τῆς διαφθορᾶς ἐξολοθρευτοῦν πέρα γιά πέρα, θά μπορέσουμε νά ἔχουμε μιά ἠθική ἀναγέννηση. Τότε τό μέλλον μας θά εἶναι μεγάλο, ὅταν ὅλα στηριχτοῦν στήν ἠθική, ὅταν θριαμβεύσει ἡ δικαιοσύνη, ὅταν τά γράμματα καλλιεργηθοῦν, ὄχι γιά μάταιη ἐπίδειξη, παρά γιά ὄφελος τοῦ λαοῦ, πού ἔχει ἀνάγκη ἀπό Παιδεία καί ἀπό μόρφωση ἐθνική. Τότε θά ἔχουμε −ἤ μᾶλλον θά ἔχουν τά παιδιά μας− μιάν ἠθική ἀναγέννηση καί τό μέλλον τῆς πατρίδας μας θά εἶναι μεγάλο». Ἤλπιζε ὁ ποιητής ὅτι θἄ ᾿ρθει μιά τέτοια μέρα, ὅμως «ἀπό τότε δέσποζε ἡ ἀπροκάλυπτος περιφρόνησις τῶν πατρίων μας καί τῆς θρησκείας μας ὡς δεῖγμα εὐρωπαϊκῆς προόδου», ὅπως ἔλεγε τό 1855 περίπου ὁ ἀγωνιστής τοῦ ᾿21, συγγραφέας καί....

  βουλευτής Μ. Χουρμούζης. Κείμενο δεύτερο Γεωργίου Σεφέρη, τοῦ τροπαιούχου νομπελίστα ποιητῆ μας. Γράφει τό 1946. «Στά χρόνια μας πρέπει νά μήν τό ξεχνᾶμε. Τό ζήτημα δέν εἶναι πιά ἄν θά γράφουμε καθαρεύουσα ἤ δημοτική. Τό τραγικό ζήτημα εἶναι ἄν θά γράφουμε ἤ ὄχι ἑλληνικά· ἄν θά γράφουμε ἑλληνικά ἤ ἕνα ὁποιοδήποτε ἑλληνόμορφο ἐσπεράντο. Δυστυχῶς ὅλα γίνονται σά νά προτιμοῦμε τό ἐσπεράντο· σά νά  θέλουμε νά ξεκάνουμε μέ ὅλα τά μέσα τή γλῶσσα μας». Ναί, αὐτήν τή γλῶσσα, πού «διαβάζουνε οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε», τήν ἔχουμε σακατέψει σήμερα στά σχολειά μας μέσῳ κυρίως τῶν περιοδικῶν ποικίλης ὕλης πού τό Ὑπουργεῖο διά βίου «ἀμάθειας» τά ὀνομάζει εὐφημιστικῶς βιβλία γλώσσας. Κείμενο τρίτο Ἁγίου Ὄρους. Τό 1984 τό ἡσύχιο καί σιωπηλό «Περιβόλι τῆς Παναγίας μας» κρούει τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Γράφουν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες. «Ἀπό πολλά χρόνια τώρα γίνεται συστηματική προσπάθεια διαρκῶς αὐξανόμενη νά πολεμηθεῖ ἡ πίστη. Νά βγεῖ ἀπό τά ἑλληνικά σχολεῖα ὁ Χριστός. Νά διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας. Νά εὐτελισθεῖ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν, τῶν Χριστουγέννων καί τοῦ Πάσχα, πού τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νά παύσει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νά εἶναι ἡ ψυχή τοῦ Γένους μας. Νά καταντήσουν τά παιδιά εὔκολη λεία κάθε νοητοῦ ἤ φανεροῦ θηρίου». (Περιοδικό «Σύναξη», 1984). Δυστυχῶς ὅλα αὐτά τά βιώνουμε σήμερα στά σχολεῖα μας, πού ἀντί νά εἶναι θεματοφύλακες τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ Γένους μας, γυμνάσια πίστεως, ἀρετῆς καί ἀγάπης πρός τήν πατρίδα μας, μεταβλήθηκαν σέ μάνδρες ἀφιλοπατρίας, ἀπιστίας καί ἀγραμματοσύνης. Ἔγραφε ὁ Διονύσιος Σολωμός γιά μόρφωση καί Παιδεία ἐθνική. Ἀκριβῶς αὐτή τή φράση −Παιδεία ἐθνική− φρόντισαν οἱ λακέδες τῆς Νέας Τάξης νά ἐξαλείψουν ἀπό τόν τίτλο τοῦ πιό κρίσιμου καί σημαντικοῦ ὑπουργείου, χωρίς νά μᾶς ἐξηγήσουν τό λόγο. Καί ὅταν μιλᾶμε γιά ἐθνική Παιδεία, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, ἐννοοῦμε τά προσανάμματα πού φώτισαν τήν Οἰκουμένη. «Παιδεία ἐστί οὐ τήν  ὑδρίαν πληρῶσαι, ἀλλά ἀνάψαι ψυχήν». Ἡ Παιδεία, λέει ὁ Πλάτων, δέν εἶναι γέμισμα δοχείου −ὁ ἐγκέφαλος τοῦ παιδιοῦ− τά παιδιά δέν εἶναι «ἄδεια κανάτια» (Κόντογλου), ἀλλά ἄναμμα ψυχῆς, εἶναι φῶς, εἶναι μετάληψις ἁγιότητος (Χρυσόστομος) καί Φῶς Χριστοῦ πού φαίνει πᾶσι. «Πρέπει νά στερεώνετε σχολεῖα ἑλληνικά νά φωτίζονται οἱ ἄνθρωποι». (Πατροκοσμᾶς). Τήν περίοδο τῆς τουρκοκρατίας οἱ δάσκαλοι ὀνομάζονται «φωτιστές τοῦ Γένους».

      Καί σχολεῖα ἑλληνικά σημαίνει πώς τά σχολεῖα δέν εἶναι ἁπλῶς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, ἀλλά κυρίως φροντιστήρια ἐθνικῆς καί χριστιανικῆς ἀγωγῆς, ὅπως ἔλεγε ὁ ἀθάνατος πρῶτος Κυβερνήτης μας Ἰωάννης Καπποδίστριας. Σχολεῖο ἀκόμη σημαίνει δάσκαλος. «Σχολεῖο ἴσον δάσκαλος», βροντοφωνάζει ὁ Παλαμᾶς. «Καλῶν τῶν διδασκάλων, καλοί καί οἱ μαθηταί», ἔλεγε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἄς τό καταλάβουμε ὅλοι μας αὐτό. Καλό σχολεῖο δέν εἶναι τό ἄριστο κτίριο καί ὁ θαυμάσιος ἐποπτικός ἐξοπλισμός. Τό καλό σχολεῖο τό κάνει ὁ καλός δάσκαλος. Ὅμως σήμερα καταστρέψαμε τόν δάσκαλο ὡς θεμέλιο καί  ψυχή τοῦ σχολείου, γιά νά τόν μεταβάλλουμε σέ  μίζερο πενταροκυνηγό, σέ συνδικαλιστῆ καί φροντιστῆ, σέ πρότυπο, πολλές φορές, ἰδιοτέλειας καί  ἀδιαφορίας, πού ξέρει μόνο νά ἔχει διεκδικήσεις καί νά καταπίνει αὐτολογοκρινόμενος τίς ἀθλιότητες καί τίς προσβολές πού ἐνσταλάζουν στά  σχολεῖα οἱ ἀφιλόπατροι καί οἱ ἐκκλησιομάχοι πού νέμονται τήν ἑλληνική ἐκπαίδευση. Ξέρετε τί σημαίνει δάσκαλος; Διαβάζω: «Ἡ ἐχθρική ἀντεπίθεση (ἐνν. τῶν Ἰταλῶν) τοῦ Μαρτίου (1941) ἔχει ἐκδηλωθεῖ. Τό 731 (ἐνν. ὕψωμα στή Βόρειο Ἤπειρο) ἔχει μεταβληθεῖ σέ ἡφαίστειο. Οἱ φαντάροι μας, πεσμένοι μέ τήν  κοιλιά στούς λάκκους τῶν ὀβίδων, πυροβολοῦν, χωρίς διακοπή, γιά νά συγκρατήσουν τό ἐχθρικό πεζικό. Ὁ δάσκαλος −ἔτσι ἔχει βαφτίσει τόν διοικητή του ὁ λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος εἶναι τό ἐπάγγελμά του− μέ προβιές καί ἐπιδέσμους, γύρω ἀπό τά κρυοπαγημένα πόδια του, ἀντί γιά παπούτσια, χωρίς νά προφυλάγεται τρέχει ἀπό διμοιρία σέ διμοιρία καί δίνει ὁδηγίες.

      Μήν πυροβολεῖτε στά στραβά, παιδιά! Μήν ξοδεύετε ἀσκόπως τίς χειροβομβίδες σας, τούς λέει. Κι ὅταν ὁ ταγματάρχης του φωνάζει νά μήν ἐκθέτει τόσο τόν ἑαυτό του, ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπαντάει: Φοβᾶμαι μήπως χάσουμε τό ὕψωμα. Καί τί θά δικαιολογηθῶ ὕστερα ἐγώ στούς μαθητές μου, ἅμα γυρίσω στό σχολεῖο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», ἐκδόσεις «Ἑστία», σελ. 194. Τέτοιοι δάσκαλοι ἀνάγκασαν λογοτέχνη τῆς ἐποχῆς νά πεῖ: «Βγάλτε τό στεφάνι τῆς νίκης ἀπό τά κεφάλια τῶν στρατιωτῶν μας καί φορέστε τα στά κεφάλια τῶν δασκάλων τους». Καί αὐτό τό σχολεῖο, τό ρωμαίϊκο, μέ τέτοιους δασκάλους, πού ξεσκόλιζαν παιδιά μέ ἦθος καί γνώσεις, παιδιά πού, ὅταν οἱ περιστάσεις τό ἀπαιτοῦσαν, πολεμοῦσαν ὄρθια στῆς ἱστορίας τό διάσελο, γιατί ντρέπονταν νά ντροπιαστοῦν, βαστοῦσε ὁ ταπεινός δάσκαλος ὥς τήν ἐποχή πού ἄρχισαν οἱ προοδευμένοι θολοκουλτουριάρηδες (οἱ ἐθνοαποδομητές) τούς ἐγκληματικούς πειραματισμούς, τήν προσαρμογή στή Νέα Ἐποχή, τόν ἐξευρωπαϊσμό τους, δηλαδή τόν ἀφελληνισμό μας. Καί τό πέτυχαν. Τόσος πνευματικός ὑποσιτισμός, τόσες ἀκαθαρσίες Δύσης καί Ἀνατολῆς ξεβράστηκαν καί ξεβράζονται στά σχολειά μας, ὥστε «ἄν μᾶς ἔλεγε κανένας αὐτήνη τήν λευτεριά ὁπού θά  γευόμαστε, θά περικαλούσαμε τόν Θεόν νά μᾶς ἀφήση εἰς τούς Τούρκους ἄλλα τόσα χρόνια, ὅσο νά γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι, τί θά εἰπῆ πατρίδα, τί  θά εἰπῆ θρησκεία, τί θά εἰπῆ φιλοτιμία, ἀρετή καί  τιμιότης», λέει ὁ βαρύς λόγος τοῦ πατριδοφύλακα στρατηγοῦ Μακρυγιάννη. Κι ἄν αὐτά φαίνονται ὑπερβολικά, θά ἀναφερθῶ σέ κάποιες προσωπικές μου ἐκτιμήσεις ἀπό τήν ἐμπειρία μου, ὡς μάχιμος δάσκαλος. Διδάσκω σέ ἕνα ἀπό τά ἐννιακόσια πανελλαδικῶς σχολεῖα πού λειτουργοῦν μέ τό νέο πρόγραμμα. Στά σχολεῖα αὐτά ὅλοι οἱ μαθητές, ἀπό τήν Α΄ ὡς τήν ΣΤ΄ κάνουν καθημερινά 7ωρα. Τό  πείραμα θά ἐπεκταθεῖ σ᾿ ὅλη τήν Ἐπικράτεια, γι᾿ αὐτό καί ὁ καϋμός τοῦ Ὑπουργείου νά κλείσει τά ὀλιγοθέσια καί νά γίνουν πολυδύναμα σχολικά κέντρα. Τί εἶναι αὐτά τά «Νέα Σχολεῖα;». Πάντα οἱ διά βίου χαλαστές βαφτίζουν τίς ἐπικίνδυνες «κενοτομίες» τους μέ τό ἐπίθετο «νέος». Ἀλλά «οὐδέν καινόν, τά πάντα κενά», κατά τόν ἀείχλωρο λόγο τοῦ Μ. Χάκκα. Θά περιοριστῶ στίς δύο πρῶτες τάξεις. Στίς Α΄ καί Β΄ τάξεις διδάσκονται ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2010, ἐκτός τῶν «παραδοσιακῶν» μαθημάτων 2 ὧρες Ἀγγλική Γλῶσσα, 2 ὧρες Πληροφορική (Τ.Π.Ε. =Τεχνολογίες τῆς Πληροφορίας καί τῶν Ἐπικοινωνιῶν), 5 ὧρες Αἰσθητική Ἀγωγή (ἡ ὁποία περιλαμβάνει ἀντικείμενα, ὅπως Εἰκαστικά, Μουσική, Θεατρική Ἀγωγή). Ἡ Γυμναστική (Φυσική Ἀγωγή) αὐξήθηκε στίς 4 ὧρες. Ἄλλες 3 ὧρες εἶναι ἀφιερωμένες στήν Εὐέλικτη Ζώνη. Τί εἶναι αὐτή; Σύμφωνα μέ τό Διαθεματικό Ἑνιαῖο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδῶν (Δ.Ε.Π.Π.Σ.) καί τό Ἀναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδῶν (Α.Π.Σ.) Φ.Ε.Κ. 303/3−3−2003 τ. Β΄, στά πλαίσια τῆς Εὐέλικτης Ζώνης «θά πραγματοποιοῦνται διαθεματικές δραστηριότητες καί  σχέδια ἐργασίας … Ἡ Εὐέλικτη Ζώνη μπορεῖ νά  λειτουργήσει ὡς φίλτρο ἀπό τό ὁποῖο θά περνοῦν τά διάφορα καινοτόμα ἐκπαιδευτικά προγράμματα». Νά δοκιμάζονται, δηλαδή, οἱ πειραματισμοί καί νά καθιερώνονται, ἄν πετύχει τό φιλτράρισμα. Διαθεματικότητα τώρα, ἄλλο νεφελῶδες πρᾶγμα κι αὐτό, σημαίνει ὅτι μποροῦν τά μαθήματα νά συσχετίζονται, νά ἐπικαλύπτονται (ὁριζόντιος ἄξονας παροχῆς γνώσεων). Πιό ἁπλά, διδάσκεις Ἱστορία ΣΤ΄ Δημοτικοῦ τήν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου. Μπορεῖς, πλήν τοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος, νά ἐπεκταθεῖς σέ γεωγραφικά στοιχεῖα, νά  προσφύγεις σέ εἰκαστικές ἀπεικονίσεις, σέ θεατρική ἀγωγή καί σέ ὅ,τι ἄλλο σοῦ κατέβει στό κεφάλι. Νά περιφέρεις τή διδασκαλία γύρω ἀπό τό ἱστορικό γεγονός, ἀλλά νά μήν ἐμβαθύνεις. Λίγο ἀπ᾿ ὅλα, τσιμπολογήματα. Λίγη ἱστορία, λίγη γεωγραφία, λίγη λαογραφία, λίγο θέατρο καί στό  τέλος τίποτε. Ἔχασες τά πάντα καί κυρίως τό πρότυπο τοῦ ἡρωϊσμοῦ καί τῆς αὐτοθυσίας, πού πρέπει νά ἐνσταλλάξεις στούς μαθητές μέσῳ τοῦ συγκεκριμένου μαθήματος. Μέ ξεροκόμματα γνώσεων δέν χορταίνεις. Ἐπιφέρεις σύγχυση καί ἀμάθεια. Γι᾿ αὐτό μιλᾶμε πλέον γιά δραστηριότητες καί ὄχι γιά διδασκαλία. (Νά στήνεις, ἀκόμη τά μαθητούδια στό Διαδίκτυο νά χαζεύουν τίς εἰκόνες καί νά καταστρέφεις τή μαγεία τῆς προσωπικῆς ἐπαφῆς, τήν συγκίνηση τῆς διήγησης, νά μετατοπίζεται τό κῦρος τῆς διδασκαλίας ἀπό τό πρόσωπο τοῦ δασκάλου στό ἄψυχο ἐργαλεῖο. Νά μεταβάλλεις τήν τάξη σέ Internet καφέ ἤ τό σχολεῖο σέ  ΚΕΠ). Ἄν προσθέσουμε τίς παραπάνω ὧρες τῶν «νέων» ἤ ἐπαυξημένων ἀντικειμένων, προκύπτουν 16 ὧρες ἑβδομαδιαίως ἀφιερωμένες σέ «διασκεδαστικές» − ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Δηλαδή ἀπό τά 6 χρόνια τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου, τά μισά καί  πλέον δαπανῶνται (ἤ σπαταλῶνται) σέ «ἀνάπτυξη δεξιοτήτων», σέ καταιγισμό ἀντικειμένων, εἰς βάρος τῆς κύριας ἀποστολῆς τοῦ σχολείου πού εἶναι νά φωτίζει τή συνείδηση καί νά προσφέρει τά ὑλικά τῆς ἐλευθερίας. Αὐτό εἶναι τό Νέο ἤ Ψηφιακό Σχολεῖο. Καί ἐπειδή ἀκριβῶς παύει νά εἶναι σχολεῖο μάθησης καί διάπλασης χαρακτῆρα, ὑποστηλώνεται μέ πομφολυγώδη καί ἠχηρά ἐπίθετα: νέο, ψηφιακό, διαδραστικό καί λοιπά ἀερογεμῆ λεξίδια. Σχολεῖο πού μιλάει γιά ἀνταγωνισμό, γιά κοινωνικό κανιβαλισμό καί ὄχι γιά προορισμό καί ἦθος. Ποιές εἶναι ὅμως οἱ ἐντυπώσεις ἀπό τό πείραμα; Πρῶτον: Τό ὡράριο, τά πενθήμερα ἑπτάωρα, ἐξαντλοῦν σωματικά καί ἐξοντώνουν ψυχολογικά τούς μικρούς μαθητές, ὅλων τῶν τάξεων τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου. Τό νά καθηλώνεις ὅμως στά  θρανία, ἀπό τίς 8 τό πρωΐ ὥς τίς 2 τό μεσημέρι, 6χρονα καί 7χρονα παιδιά, εἶναι τοὐλάχιστον ἀντιπαιδαγωγικό. Ἡ σωματική κούραση ἀφαιρεῖ τή ζωντάνια καί τή δροσιά τῆς ἡλικίας καί ἀκυρώνει τήν ἐκπαιδευτική διαδικασία. Μετά τό 5ωρο τά παιδιά ἀτονοῦν, καταβάλλονται, κουράζονται, ἀδιαφοροῦν. Μέ τέτοιους ἀπαράδεκτους, φρενήρεις ρυθμούς στό τέλος θά ἀπηυδήσουν καί θά βαρεθοῦν τό σχολεῖο. Δεύτερον: Ὑποβαθμίζεται, λόγῳ πληθώρας διδακτικῶν ἀντικειμένων, τό μάθημα τῆς γλώσσας, τό σημαντικό καί σπουδαιότερο γι᾿ αὐτήν τήν ἡλικία. «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, λέει μιά παλιά ἱστορία ὅσο καί ὁ κόσμος, στήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος εἶχε τήν ἐξουσία νά ὀνομάσει τά ζῶα καί τά ἄλλα πλάσματα. Τή δυνατότητα, δηλαδή, νά ἀποκαλεῖ, νά  δίνει ζωή». Ἡ γλῶσσα εἶναι ζωή. Τό νά μαθαίνεις, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, νά γράφεις, νά διαβάζεις καί  νά μιλᾶς σωστά, σημαίνει ὅτι μαθαίνεις νά σκέφτεσαι σωστά. («Λόγος καί διάνοια ταὐτόν», λέει ὁ Πλάτων, στόν Σοφιστή 263ε). Στήν ἐξοπλιστική αὐτή ἡλικία κυρίως ὀφείλει τό σχολεῖο νά καλλιεργεῖ τή γλῶσσα, πρᾶγμα πού δέν γίνεται ἄν συνυπολογιστεῖ καί ἡ ἀβάσταχτη ἐλαφρότητα τῶν σχολικῶν ἐγχειριδίων. Μιά ἀπό τίς σημαντικότερες συνέπειες αὐτῆς τῆς γλωσσικῆς ἀνεπάρκειας εἶναι ὅτι προτρέπει, ὁδηγεῖ σέ πράξεις βίας, πού θά μποροῦσαν νά ἀποφευχθοῦν μέ τόν λόγο. Πολλά παιδιά φτάνουν στήν ἐξαλλοσύνη καί τήν ἀπελπισία γιατί δέν μποροῦν νά ἐκφραστοῦν. Δέν  ἔχουν τίς λέξεις. «Πάρε τίς λέξεις μου, δῶσ᾿ μου τό  χέρι σου», γράφει χαριτωμένα ὁ ποιητικός λόγος.  Τρίτον: Καταργεῖται ἡ εὐλογημένη σχέση δασκάλου καί μαθητῆ. Αὐτός ὁ ὄμορφος δεσμός χτίζεται καθημερινά μέσα στήν τάξη καί προϋποθέτει ἦθος, ἐλευθερία καί σοφία ἀπό τή μία, ἄσκηση, ὑπακοή, σεβασμό καί ἀγάπη ἀπό τήν ἄλλη. Δάσκαλος καί μαθητής εἶναι κατάκτηση πού θά ἔπρεπε νά προσέχουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ καί νά μήν τή θυσιάζουμε σέ ἀνόητους πειραματισμούς. Πότε νά προλάβει «νά δεθεῖ» τό πρωτάκι μέ τή δασκάλα του, ὅταν μπαινοβγαίνουν λαχανιασμένοι καί ἀσθμαίνοντες 7-8 ἐκπαιδευτικοί εἰδικοτήτων;

Τέταρτον: Πληροφορική καί Ἀγγλικά ἀπό τήν Α΄ Δημοτικοῦ. Αἰτιολόγησε ἡ διά βίου ὑπουργός (ὁ σκληρότερος πυρῆνας τῆς Νέας Τάξης) τήν πρόωρη εἰσαγωγή τους, γιά νά γίνει τό σχολεῖο ἀνταγωνιστικό; Καί αὐτή καί ὁ ἐντολοδόχος της εἶναι ἐπικίνδυνοι καί ὕποπτοι. Τί θά πεῖ ὅτι μέσῳ τῆς χρήσης τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν, «θά πάρουν τά παιδιά τῆς σημερινῆς γενιᾶς αὐτό πού χρειάζονται, ὥστε νά ἀντιμετωπίσουν τό αὔριο», ὅπως δήλωσε σέ παλιότερη συνέντευξή του ὁ Γ.Α.Π. Ποιό εἶναι αὐτό τό «αὐτό;». Ἀπό πότε ἡ διαδικτυακή ἀποχαύνωση εἶναι αὐτό πού χρειάζονται τά παιδιά; Μιά παραπομπή. Στό βιβλίο «Ἡ ἀνολοκλήρωτη ἐπανάσταση» τοῦ Μ. Δερτούζου (μακαρίτη πιά), ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καθηγητής στό  ΜΙΤ, ἐπιστήμονας παγκόσμιας ἐμβέλειας καί αὐθεντία στούς ὑπολογιστές, διαβάζουμε: «Σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο, ἀγέλες πολιτικῶν, ὁδηγούμενες ἀπό αὐτούς τῶν Η.Π.Α., ἐπαναλαμβάνουν το  ἀκατάληπτο δόγμα τοῦ συρμοῦ ὅτι ἑκατομμύρια παιδιῶν σέ χιλιάδες σχολεῖα πρέπει νά εἶναι διασυνδεδεμένα. Μπορεῖτε νά αἰσθανθεῖτε τή ζέση τους. Δέν εἶναι τόσο ὑπεύθυνο καί μοντέρνο νά θέσουμε τή νέα τεχνολογία στήν ὑπηρεσία τοῦ εὐγενικότερου κοινωνικοῦ στόχου τῆς ἐκπαίδευσης τῶν παιδιῶν μας; Ὄχι ἀκριβῶς. Μετά ἀπό 35 χρόνια πειραματισμῶν μέ τούς ὑπολογιστές σέ διάφορους τομεῖς τῆς ἐκπαίδευσης δέν ἔχει βρεθεῖ ἀκόμη ἀπάντηση στό κεντρικό ἐρώτημα: «Οἱ ὑπολογιστές εἶναι πράγματι ἀποτελεσματικοί στήν ἐκπαίδευση;». Τά στοιχεῖα ἀπό πολυάριθμες μελέτες πάνω στό ἄν οἱ ὑπολογιστές βελτιώνουν τήν οὐσιαστική μαθησιακή διαδικασία εἶναι συντριπτικά ἐκκρεμῆ… Ἄς ἀσχοληθοῦμε ἁπλῶς μέ μιά στατιστική ἀπό τό σωρό τῶν στοιχείων. Οἱ Ἀμερικανοί μαθητές γυμνασίου καί λυκείου κατατάσσονται σταθερά ἀπό δωδέκατοι μέχρι δέκατοι ὄγδοοι, διεθνῶς, στίς ἱκανότητες πού ἐμφανίζουν στά μαθηματικά καί στή φυσική, ἐνῶ οἱ Ἀσιᾶτες μαθητές ἔρχονται πρῶτοι. Καί ὅμως οἱ Ἀμερικανοί μαθητές ἔχουν πολύ μεγαλύτερη πρόσβαση σέ ὑπολογιστές ἀπ᾿ ὅ,τι οἱ ἀντίστοιχοι Ἀσιᾶτες. Τί εἶναι αὐτό πού κάνουν οἱ Ἀσιᾶτες ἐκπαιδευτικοί χωρίς τήν τεχνολογία, πού καλό θά ἦταν νά μιμηθοῦν οἱ Ἀμερικανοί ἐκπαιδευτικοί; Ἕνας λόγος πού οἱ ἀπόψεις συνεχίζουν νά εἶναι διχασμένες ἔχει ἄμεση σχέση μέ αὐτό πού κάνουν καλύτερα οἱ ἄνθρωποι − δάσκαλοι. Δηλαδή νά ἀνάβουν τή φλόγα στήν ψυχή τοῦ μαθητῆ, νά τόν στηρίζουν, νά ἀποτελοῦν πρότυπο. Κανένα ἀπό αὐτά τά χαρακτηριστικά δέν μεταφέρεται εὔκολα μέσῳ τῆς πληροφορικῆς». (Ἐκδ. «Λιβάνη», σελ. 243−244). Τί λέει στό τέλος ὁ σοφός καθηγητής; Σχολεῖο ἴσον δάσκαλος καί τό τοῦ Πλάτωνος: «Παιδεία ἐστί οὐ τήν ὑδρίαν πληρῶσαι, ἀλλά ἀνάψαι αὐτήν». Ἄν στήσουμε 6χρονα καί 7χρονα παιδιά μπροστά σέ ὑπολογιστή, θά μιλᾶμε γιά πλήρη ἐξάρτηση, γιά ἀδιανόητη καταστροφή τῆς παιδικῆς ἡλικίας. Παρῆλθαν 10 χρόνια ἀπό τότε πού γράφτηκε τό  βιβλίο καί ἤδη στήν Ἀμερική −«ἄν θέλεις νά δεῖς τήν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος ἐπισκέψου τήν σημερινή Ἀμερική»− ὑπάρχει τρομερή ἀνησυχία γιά τόν  διαδικτυακό ἐθισμό ἤ «ἠλεκτρονική μορφίνη», ὅπως ὀνομάζεται. Ὡς πότε θά ἀνεχόμαστε τούς μαθητευόμενους μάγους νά πειραματίζονται μέ τά παιδιά μας, μέ ἀνομολόγητο σκοπό τήν κατασκευή τοῦ χωρίς μνήμη, πίστη καί πατρίδα καταναλωτῆ τηλεοπτικῶν καί διαδικτυακῶν σκουπιδιῶν; Εἶναι δυνατόν, πρίν ἀκόμη προσλάβουν οἱ μαθητές, τά πρωτάκια, τούς μηχανισμούς ἐκμάθησης καί οἰκείωσης τῆς μητρικῆς τους γλώσσας, νά βραχυκυκλώνονται μέ τήν ἐκμάθηση μιᾶς ξένης γλώσσας; Πέμπτον: Ἐδῶ συμβαίνει μιά καταστρεπτική παρεξήγηση. Τό σχολεῖο δέν εἶναι χῶρος πειραμάτων, ἐξουδετέρωσης κοινωνικῶν ἀνισοτήτων, ἐνσωμάτωσης μεταναστῶν καί ἄλλων κρανιοκενῶν ἰδεολογημάτων καρυκευμένων μέ εὔηχα ἐπίθετα. Τό σχολεῖο δέν πρέπει νά καινοτομεῖ, ἀλλά νά  συντηρεῖ −μέ τήν ἁπλή καί πρωταρχική σημασία τοῦ ὅρου− πρωτίστως. Νά διαφυλάττει ὅ,τι παρέδωσε ἡ πεῖρα τῶν προγόνων καί νά τά παραδίδει, αὐτό σημαίνει Παράδοση, στούς νεότερους καί ὄχι ὅ,τι γυαλίζει στόν κάθε συμπλεγματικό καί ἄσχετο νά βαφτίζεται καινοτομία καί νά διοχετεύεται στό σχολεῖο. Ἕκτον: Ἄφησα τελευταῖα τά βιβλία τῆς γλώσσας, τά ὁποῖα εἶναι τά σημαντικότερα καί, ἀπό πλευρᾶς συγγραφῆς, τά δυσκολότερα. Γεφυρώνουν τήν προσχολική ἡλικία μέ τήν σχολική φάση  τῆς παιδικῆς καί σημαδεύουν τόν ψυχικό μας κόσμο ἐφ᾿ ὅρου ζωῆς. Ὁ δάσκαλος καί τό ἀναγνωστικό −ὅπως τό λέγαμε παλιά− ἀποτελοῦν γιά τό  μικρό μαθητή ἐνσάρκωση τῆς κοινωνίας στήν ὁποία τό σχολεῖο τόν ὁδηγεῖ. Στό σχολεῖο τό παιδί καλεῖται γιά πρώτη φορά νά ἐργασθεῖ ὑπεύθυνα, νά συνειδητοποιήσει ὅτι ἡ ζωή δέν εἶναι μόνο ἀνέμελο παιχνίδι, ἀλλά κυρίως κόπος προσφορᾶς καί  ὅτι ἐν τέλει στή θυσία τῆς προσφορᾶς, βρίσκεται ἡ πιό μόνιμη, ἡ πιό μεγάλη χαρά. Στά νέα βιβλία γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ καί τοῦ Γυμνασίου (ἀπό τό 2006) ἔχουμε γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία ὑποχώρηση τοῦ λογοτεχνικοῦ κειμένου κατά 70% καί  τήν εἰσαγωγή νέων κειμενικῶν εἰδῶν, ὅπως: συνταγές μαγειρικῆς, μικρές ἀγγελίες, διαφημίσεις, ἀφίσες, ὁδηγίες χρήσης συσκευῶν, κόμικς, ἄρθρα ἀπό ἐφημερίδες καί περιοδικά. Στό Γυμνάσιο κυριαρχεῖ ἡ πρόωρη σεξουαλικότητα, τά ἀνούσια κείμενα, ἀντιρατσιστικές ὑστερίες, τό ἰδεολόγημα τῆς πολυπολιτισμικότητας, κείμενα ἀπαισιόδοξα, καταθλιπτικά, πού ἐξωραΐζουν τόν καταναλωτισμό, κείμενα χωρίς ἀξίες καί ἰδανικά, πού προβάλλουν τήν ἀτομικότητα καί βάλλουν εὐθέως κατά τῆς πίστης καί τῆς πατρίδας μας. Τό ἐπιχείρημα τῶν ἁρμοδίων εἶναι ἡ προσαρμογή στή σύγχρονη, νέα ἐποχή. Καί ἀφοῦ οἱ σύγχρονοι θεοί εἶναι ὁ καταναλωτισμός καί ἡ ἀνταγωνιστικότητα, γιατί τό σχολεῖο νά ἀντισταθεῖ; Ὁ λαός μας ὅμως ἔλεγε: «κάλλιο γνώση παρά γρόσι». Τώρα ἡ γνώση ὑποκλίνεται στήν πληροφορία, στό ἐφήμερο, στό ἄχρηστο, γιά νά καταλήξουμε σ᾿ ἕναν νέο τύπο ἀνθρώπου: στόν μορφωμένο βάρβαρο. Μιά ἁπλή περιδιάβαση στά βιβλία γλώσσας Δημοτικοῦ καί Γυμνασίου, τά περιοδικά ποικίλης ὕλης, ἀποκαλύπτει γιατί τά βιβλία αὐτά βάλλουν κατά τῆς ἑλληνοσώτειρας Ἐκκλησίας μας, κατά τῆς Πατρίδας μας καί συνιστοῦν προπαιδεία καταναλωτισμοῦ.

 «Ὅταν μοῦ πειράζουν τήν Πατρίδα καί θρησκεία μου, θά μιλήσω, θά ᾿νεργήσω κι ὅ,τι θέλουν ἄς μοῦ κάμουν».

Στρατηγός Μακρυγιάννης.

enromiosini.gr

Το Ελληνικό Φιλότιμο

Πριν από λίγους μήνες (22/8) είχα ανεβάσει στο Διαδίκτυο ένα μικρό άρθρο με τον τίτλο  « Θρησκεία Πατρίδα Οικογένεια» και η αποδοχή  του ήταν μηδαμινή σε αντίθεση με άλλα άρθρα μου κατά το παρελθόν. Και αυτό ως βιωματική εμπειρία  από το ελεγχόμενο υπέρ του Ηνωμένου Βασιλείου πολυπολιτισμικά Λονδίνο.

Φυσικά το περίμενα, διότι αυτό το τρίπτυχο  είναι σχεδόν ανύπαρκτο για τους Λαούς και Πολιτισμούς που έχουν αντικαταστήσει τον  Θεό με το Ευρώ, κάτι που από χρόνια επιδιώκει, δυστυχώς, και η δική μας κοινωνία. 

Η αξία του Ευρώ είναι χειροπιαστή, μετρήσιμη  και πολυπόθητη από  όλους μας. 

Εκεί στηρίζεται η Πρώην Χριστιανική Ευρώπη και οι φιλότιμες προσπάθειες των Πολιτικών  τείνουν προς αυτή την  κατεύθυνση, για το Ευρώ, για το Δολάριο  και για την μακαρίτισσα την Δραχμή. Ζαλιστήκαμε από τις μάχες αυτές για τα Ευρώ, που γίνεται  λόγος, νύχτα μέρα από όλα τα ΜΜΕ, για πολλά χρόνια και δοκιμάσαμε να υπενθυμίσουμε, ότι υπάρχουν και άλλες Αξίες διαχρονικές, σταθερές για αιώνες και το σπουδαιότερο ,πολύ Διακριτές  από τα ανύπαρκτα  και λεγόμενα            « Ευρωπαϊκά  κεκτημένα».  Εκεί και παραπέρα, σε Ανατολή και Δύση, σε Βορρά και Νότο κυριαρχεί  το Εγωϊστικό Συμφέρον και διάφοροι ακραίοι Φονταμελισμοί.

Ο δικός μας Πολιτισμός, ο Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός, διαφέρει από όλους τους άλλους, διότι διαπνέεται από ένα πνεύμα Θυσίας και Αυτοθυσίας. Πρακτικά αυτή την θεμελιώδη Διάκριση, την ονομάσαμε από τα παλιά τα χρόνια Φιλότιμο. Μοναδική λέξη στον κόσμο που παράγει διαχρονικές Αξίες.

 Ο Πολιτισμός μας ορίζεται ως βίωση και παραγωγή Υπερατομικών Αξιών και τέτοιες είναι η Ελευθερία, η Αγάπη, η  Δημοκρατία, η  Αξιοπρέπεια, η Αξιοκρατία η Ισοτιμία κ.λ.π.

Η πολεμούμενη πανταχόθεν  Ελληνική γλώσσα μας έδωσε την λέξη χρήμα, με διαχρονική έννοια,  μέσου για χρήση.  Το χρήμα τώρα έγινε σκοπός και προσανατολισμός ατόμων, λαών και Κρατών. Από εργαλείο , έγινε όργανο υποδούλωσης ατόμων, λαών και κρατών. 

Δεν χρειάζεται εμείς οι Έλληνες να βασανιζόμαστε με την έννοια Ευρωσκεπτισμός, διότι είχαμε την δική μας λέξη Χρήμα, που οι πρόγονοί μας είχαν επινοήσει για ισότιμη επικοινωνία, για ειλικρινή Ενότητα, για  έλεγχο ποιοτικό και ποσοτικό.

 Καλά οι πολυάσχολοι πολιτικοί  μας δεν κατάλαβαν και τους ξέφυγε ο έλεγχος της Τράπεζας Ελλάδος που συμβόλιζε την Οικονομική Ενότητα του Ελληνικού Κράτους, οι  πολυγραμματισμένοι Συνδικαλιστές και τα μέλη των Δ.Σ των Τραπεζών και των ταμείων μας δεν ήξεραν το βαθύτερο νόημα της ελληνικής λέξης χρήμα;…

Οι πολιτικοί μας πήγαν στην Ευρώπη ,που ακόμα δεν είχε Υπεύθυνο Νοικοκύρη για το Ευρώ, που δεν υπήρχε Ενότητα Πολιτική ,Κοινωνική, Θρησκευτική, Αμυντική, Ενότητα  Σταθερής εξωτερικής Πολιτικής. Μας είπαν τέρμα στη Δραχμή και κόψτε Ομόλογα. Και εμείς το κάναμε βιαστικά για το Ευρώ και μόνο.

Το χρήμα είναι Δύναμη. Και η ομάδα των 12 Αποστόλων του Κυρίου είχε τον ταμία της τον Ιούδα, για τις οικονομικές ανάγκες της. Η δίψα για τα αργύρια τύφλωσε τον Ιούδα, διέλυσε την  ενότητα με δικούς του σκοπούς και παραδόθηκε στην Εξουσία του Σατανά.  Αργότερα οι Απόστολοι, αντιμετώπισαν πρώτα το οικονομικό πρόβλημα με την εκλογή των 7 Διακόνων και μετά άρχισε το κοσμοσωτήριο έργο Τους και άλλαξαν τον Προσανατολισμό της Ανθρωπότητας για τη Σωτηρία του κόσμου. 

Η διαλυμένη πρώην ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΉ  ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ της Ευρώπης κινδυνεύει από το Ευρώ.  Παραδόθηκε με το σχήμα Πυραμίδας στους Τοκογλύφους που ανεξέλεγκτα  ελέγχουν την Παγκόσμια οικονομία. Όλοι αυτοί με λύσσα μάχονται  τον Ελληνοχριστιανικό Πολιτισμό. Οι εδώ δικοί τους άνθρωποι και Ιούδες του Ελληνισμού νομοθέτησαν πολλά για την διάλυση της Οικογένειας,  της Πατρίδας και της Ορθοδοξίας μας. Για αυτά το Ελληνικό Φιλότιμο φλόγιζε στην πράξη τους Ρωμηούς και αυτοθυσιάζονταν. Αυτό μας διέκρινε από τους άλλους. Τώρα;   Το βάθος της Νταβούτογλου Νεοθωμανικής Πολιτικής  που  δηλητηριάζει ψυχές, μπήκε απρόσκλητα στα σπίτια μας. Στην κοσμική Τουρκία ενισχύεται στα σχολεία ο Ισλαμικός προσανατολισμός στην Εκπαίδευση και εδώ ενισχύεται ο Προσανατολισμός εθνομηδενισμού   με προκλητική περιφρόνηση του Συντάγματος και Διεθνών Κανόνων Δικαίου.   Κύριε ελέησον την πληγωμένη από παντού, από μέσα και από έξω, Ρωμηωσύνη. 

Παλλήνη 22/9/12                                      ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΜΠΑΚΟΛΑΣ

Θρησκεία Πατρίδα Οικογένεια

 Βιωματικά με νου και καρδιά προσπαθώ, εδώ στο Λονδίνο, να εννοήσω αυτά που πολλές φορές διάβασα στο ανατρεπτικό για τον Σύγχρονο λεγόμενο Πολιτισμό, βιβλίο του Καθηγητού πολλών Πανεπιστημίων, του αείμνηστου π. Ρωμανίδη, Ρωμηωσύνη Θεσσαλονίκη έκδοση Τρίτη 2002. Ιδιαίτερα και ποιο συγκεκριμένα στο σφόδρα συκοφαντημένο από τις λεγόμενες Μεγάλες Δυνάμεις , « Θρησκεία Πατρίδα , Οικογένεια» τοποθετεί την μέγιστη διαφορά υπεροχής του δικού μας Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού από τον δικό τους τον Δυτικό και των Μεγάλων Δυνάμεων. Ο δικός μας που σημαίνει Θυσία και Αυτοθυσία δεν είναι Εγωϊστικός και είναι ακατανόητος για αυτούς που λατρεύουν το Εγωϊστικό Συμφέρον. Η προέκταση του δικού μας πολιτισμού σε αυτές τις Δυνάμεις που τον δέχονται βασικά, αναπτύχθηκε ανισσόροπα ως Τεχνικός Πολιτισμός με λατρεία στην Δύναμη και τον Εγωϊσμό. Αυτή η αλαζονική και άδικη συμπεριφορά εναντίον μας προκύπτει από την απολυτοποίηση του Ορθολογισμού. Εμείς που πρώτοι αναπτύξαμε τον Ορθολογισμό είχαμε ανησυχίες και επιφυλάξεις και η Πραγματική Αθηναϊκή Δημοκρατία είχε επιτρέψει την ανέγερση βωμού για τον Άγνωστο Θεό. Έβλεπαν από τότε το αδιέξοδο του Ορθολογισμού και Ανακάλυψης και άφηναν περιθώρια Υπέρβασης και Αποκάλυψης. Στην Πνύκα των Αθηνών ο Απόστολος των Εθνών Αποκάλυψε τον Ζητούμενο από τους Έλληνες με την Λογική. Ο χριστιανικός κόσμος στους προηγούμενους αιώνες δημιούργησε Πολιτισμούς για όλη την Ανθρωπότητα με αποκλίσεις. Αλλά με το πέρασμα στην Αλαζονεία στην άδικη εκμετάλλευση των λαών στην λατρεία του Κέρδους και της Δύναμης, πέρασε στον αποχριστιανισμό της Ευρώπης που δεν μπορεί να καταλήξει σε αποδεκτό Συνταγματικό Κείμενο. Η αντίσταση της Ρωμηωσύνης, που μάχεται σε όλες τις Ηπείρους είναι η μοναδική Ελπίδα κατά της καταστροφής από την λεγόμενη Παγκοσμιοποίηση με Θρησκευτικούς Συγκρητισμούς και “democratization” τελείως άσχετο με την αληθινή Δημοκρατία των Αθηνών. Η μαζικοποίηση των προσώπων απέτυχε με τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Τώρα ασκείται εκβιασμός πολλών μορφών με όλα τα σύγχρονα μέσα σε όλους τους τομείς και με μεγάλη ένταση. Η Βία όμως κάποτε τελειώνει ,όπως ιστορικά αποδεικνύεται, με αντίθετα αποτελέσματα. Τα ζήσαμε με την Σοβιετική Ένωση πρόσφατα. Το είχε προβλέψει από την 10ετία του 30 ο Karl Popper και πολύ περισσότερο ο δικός μας Νικόλαος Π. Βασιλειάδης με το «Λυκόφως του Μαρξισμού»,έκτη έκδοση 1986 Αθήναι. Η κατάρρευση της PAX AMERIKANA ,είναι θέμα χρόνου όπως είχε γίνει και με την PAX ROMANA. Η Πατρίδα μας βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσμενή οικονομική θέση, διότι από χρόνια οι Πολιτικοί μας, την έμπλεξαν( και μεις το δεχτήκαμε), σε κάτι παράξενους Ρατσιστικούς κύκλους διεθνών προδιαγραφών που Σωβινιστικά μας έχουν πνίξει κυριολεκτικά. Έχουν αναγάγει την οικονομική Αξία σε κυρίαρχη και δεσπόζουσα και ως μεθυσμένοι γίγαντες καταστρέφουν βίαια λαούς, κοινωνίες ,θεσμούς με στρατηγική την Αντίστροφη Λογική και Ηθική. Οι έννοιες Ελευθερία, Αγάπη, Αλληλεγγύη ,Δημοκρατία,κ.λ.π. διαστρέφονται για να υπηρετούν μορφές Νεοναζισμού. Προφητικά, πολύ ενωρίς, ο αείμνηστος π.Αντώνιος Αλεβιζόπουλος με τα βιβλία του επεσήμανε αυτούς τους θανάσιμους για την Ελλάδα κινδύνους, π.χ. Ναζισμός με άλλο πρόσωπο, έκδ. Διαλόγου, Αθήναι 1996. Κάποιοι γραπτά αμφισβήτησαν τον φυσιολογικό του θάνατο όπως και τώρα γίνεται και για τον επίσης αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Αναφέρθηκα σε 3 διακεκριμένους Κληρικούς που με την ζωή τους αγωνίστηκαν για την Ορθοδοξία, για την Ελλάδα, για την Οικογένεια, ως πανανθρώπινες και διαχρονικές σταθερές Αξίες. Είμαι γονιός αγωνιζομένων παιδιών για την επιβίωση και εδώ στο μεγάλο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, των 150.000 φοιτητών είμαι δέκτης της άνεργης και χωρίς προοπτική Ελληνικής Νεολαίας. Αναγκαστικά και δυστυχώς θα ζητήσουν εργασιακή τύχη σε άλλες χώρες. Με τις πικρές εμπειρίες που έχω στα ηπειρωτικά βουνά την δεκαετία του 1940-50, τους συμβουλεύω πάντα να έχουν στο νου και στην καρδιά τους ως μοναδική πολιτιστική κληρονομιά το «Θρησκεία Πατρίδα και Οικογένεια». Ως Φυλαχτό και Δύναμη. Αυτό είναι το θρυλικό Ελληνικό Φιλότιμο που πρακτικά συμπυκνώθηκε ως σύνθημα και πρακτική σε τρεις μόνο Λέξεις. Είναι η διαρκής ετοιμότητα για αυτοθυσία για τα συμφέροντα του Άλλου. Τα περί ρατσισμού, πολυπολιτισμού, σωβινισμού, κ.λ.π. είναι εκ του πονηρού και ξένα για την Ρωμηωσύνη. Υπάρχει ελπίδα για όλο τον κόσμο και εμείς οι Έλληνες και Ορθόδοξοι αν το θελήσουμε, αν μετανοιώσουμε για τα δικά μας λάθη μπορούμε να έχουμε Παρρησία στον Κύριο . Η συνεχής προσπάθεια της Ρωμηωσύνης ήταν η ιδεατή πορεία να γίνω Έλληνας και Ορθόδοξος . Λονδίνο 23 Φεβρουαρίου 2012 ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΜΠΑΚΟΛΑΣ

Οι Επιθεωρητές Ελλάδος και οι υπάλληλοι της Τρόικας.

3/15/2012 09:38:00 ΜΜ ΓΙΑΝΝΙΏΤΗΣ       Γράφει ο Βησσαρίων Μπακόλας.

 Παρατηρώ εδώ ,στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που στεγάζομαι περιοδικά για αρκετά χρόνια για σοβαρούς οικογενειακούς ή αναγκαίους λόγους ,ότι το Σώμα των Επιθεωρητών αυτής της Χώρας έχει εξαιρετικά βαρύνουσα γνώμη στη διαμόρφωση και εφαρμογή της Εκπαιδευτικής Πολιτικής στη Μεγάλη Βρετανία. Τον Σεπτέμβριο του 1982 ο κ.Γιαμπαζολιάς στηνΕλευθεροτυπία παρουσίασε τον... Θεσμό του Επιθεωρητή ως κατάρα για το Εκπαιδευτικό Σύστημα της Ελλάδος και αμέσως τον επισκέφτηκα με ένα άρθρο μου ως απάντηση κράτησε και υποσχέθηκε να το δημοσιεύσει. Ήταν η εποχή της Κατεδάφισης δοκιμασμένων θεσμών και εκείνο τον καιρό μόλις είχε -τελειώσει και η Νομοθετική διαδικασία για την Αντίσταση. Αιφνιδιαστικά την 12η Αυγούστου 1982 είχε ανακοινώσει ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου την κατάθεση Νομοσχεδίου για την Αντίσταση και αμέσως καταγγέλθηκε η μεθόδευση από τον τότε Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελο Αβέρωφ. Την 17η Αυγούστου διαμαρτυρόμενη η τότε Αξιωματική Αντιπολίτευση απεχώρησε από το Θερινό Τμήμα της Βουλής…Αυτό σημάδεψε τον Εκμαυλιστικό Εθνικό Αναπροσανατολισμό και είχαμε τις εκατοντάδες χιλιάδες μαϊμού Αντιστασιακούς,με βαθμούς,συντάξεις, προνόμια κ.λ.π. Με την ίδια αιφνιδιαστική μέθοδο, την τελευταία μέρα του Θερινού Τμήματος της Βουλής ζητήθηκε επειγόντως η κατάργηση του Θεσμού του Επιθεωρητή με ψεύτικα και συκοφαντικά επιχειρήματα… Πρωταγωνιστής ο κ.Απόστολος Κακλαμάνης, που την 7η Δεκεμβρίου 1982 τηλεγραφικά περισσότεροι από 500 Επιθεωρητές και Γενικούς Επιθεωρητές έθεσε εκτός των καθηκόντων και στη δική του διάθεση. Απλές και σύντομες διαδικασίες Κατεδάφισης Δομών, Θεσμών και Διωγμών καταξιωμένων Στελεχών. Στη Βουλή ο ίδιος και ο Εισηγητής Κοντοπόδης μεταξύ των άλλων βεβαίωναν ψευδώς την Βουλή ότι στην Αγγλία είχε καταργηθεί ο Θεσμός του Επιθεωρητή. Αυτό το ξήλωμα Δομών και Προσώπων πέρασε σε όλους τους τομείς της Δημόσιας Ζωής με μεγάλη ευκολία με βασικό εργαλείο τον Εκμαυλισμό Συνειδήσεων. Από την Παιδεία άρχισε η Αποδόμηση και η Διαφθορά, διότι κανένα κράτος δεν μπορεί να σταθεί χωρίς κάποιο Ηθικό Σύστημα. Αυτό το πρόβλημα Ηθικού Συστήματος απασχόλησε αμέσως το Σοβιετικό Κράτος από τα χρόνια της Επαναστάσεως του 1917 και ως Κοσμικό άθεο Κράτος εφτιαξε ένα μίγμα Ηθικών Κανόνων. Από το 1982 στην Ελλάδα , την Ορθόδοξη Ελλάδα, ποιο Ηθικό Σύστημα διαχέεται στην Εκπαίδευση ,στηρίζει την Εκπαίδευση, διακινείται πολιτιστικά στην Κοινωνία, στα κόμματα κ.λ.π.; Εδώ στην Βρετανία, ο προαναφερόμενος Αρχιεπιθεωρητής δηλώνει δημόσια Καθολικός,σε ένα Κράτος που Κυριαρχεί η Αγγλικανή Εκκλησία και σε μεγάλες Μεταρρυθμίσεις και Αλλαγές από την αρχή τονίζονται τα πλαίσια «Δημοκρατικό και Χριστιανικό Κράτος» Εδώ έχουν φυλές και θρησκεύματα από όλον τον κόσμο, αλλά τα διαπολιτισμικά και τα πολυπολιτισμικά τα προσέχουν η με σοβαρότητα τα μελετούν. Εδώ η η τάση εκκοσμίκευσης αγωνίζεται περισσότερο στο Εμπόριο και την Οικονομία,αλλά οι Ελληνοχριστιανικές Αξίες φανερά αμύνονται με σαφή αποτελέσματα. Έχω δώσει σε αρκετούς μια Εργασία μου για τον Άγιο Αλβανό και τα σχολικά κείμενα για αυτόν τον Πρωτομάρτυρα. Σας έδωσα το παράδειγμα για τις φωνητικές δυσκολίες της Αγγλικής Γλώσσας που δεν την απλοποιούν όπως από το 1976 γίνεται στην « προοδευτική» Ελλάδα Γλώσσα –Μητέρα των Ευρωπαϊκών Γλωσσών την βάλαμε στο πρόγραμμα της ελάχιστης προσπάθειας . Στον Πνευματικό Στραγγαλισμό της Ελλάδας οφείλονται τα περισσότερα οικονομικά φαινόμενα που ζούμε ως χώρα για τον οποίο και η Νέα Δημοκρατία έχει μεγάλη ευθύνη, παγιώνοντας και πλαταίνοντας προηγούμενες Πολιτικές Πρακτικές. Δεν τόλμησε να ξαναθέσει το πελώριο θέμα για τους δήθεν αντιστασιακούς με τις συντάξεις, δεν αποκατέστησε θεσμούς, δεν δικαίωσε, άδικα διωγμένους, δεν αγωνίστηκε για την ηθική αποκατάσταση της Χώρας. Ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ, αγωνιούσε για την ψυχική μετάλλαξη του Ελληνισμού και είναι χαρακτηριστικό το τελευταίο του βιβλίο που το αφιερώνει στην Αποκατάσταση. Σημείωσα λίγα θέματα για το ξεκίνημα του κατήφορου και το άνοιγμα στη Διαφθορά με τον Ιεραρχικό Εκμαυλισμό. Η επιλογή της Γενικής Σύγχυσης ως ηθική Πρακτική έφερε το Συνταγματικό άρθρο 86 και πολλούς μύθους Ασυλίας. Το ΠΑΣΟΚ έδιωξε τους Έλληνες Επιθεωρητές,.η Νέα Δημοκρατία το ανέχτηκε. και το ΠΑΣΟΚ μετά από πολλά χρόνια ξανάφερε ξένους μισθοφόρους ξένων συμφερόντων. Ο Λαός το 1982 δεν κατάλαβε ή με τη στάση του βοήθησε στη μεγάλη αλλαγή για το. φαγοπότι των δήθεν νέων Αντιστασιακών. Η ιστορία των Επιθεωρητών στη Μεγάλη Βρετανία συνδέεται με την έντονη παρουσία τους στα Πολιτικά Δρώμενα. . Τώρα, το 2012 θα ανέχεται τους ξένους υπαλλήλους Της Διεθνούς Τοκογλυφίας να μας ξευτιλίζουν ως ανίκανους;;;… Οι καταξιωμένοι ,οι έμπειροι ,οι διακεκριμένοι Επιστήμονες Επιθεωρητές του 1982 σιγά σβήνουν ένας ,ένας στην πίκρα τους και στα βάσανά τους. Καταδιώχτηκαν για να πάει η Ελλάδα μπροστά. Οι ελάχιστοι ζωντανοί δεν αντέχουν το κατάντημά της. Η δύναμη της Ελλάδας είναι στα χέρια των ΔΑΣκάλων,αν το θελήσουν για τα παιδιά μας,για παρηγοριά και στήριξη βασανισμένων γονιών,για Ανάσταση και Ανάταση του Φρονήματος. Πίστέψατέ με αγαπητοί συνάδελφοι,το μεγαλείο της Ρωμηοσύνης με αξίωσε ο Θεός να το βιώνω σε πολλά βιβλία ,σε νέες εκδόσεις,,σε μεγάλα βιβλιοπωλεία και τεράστιες βιβλιοθήκες που σχετίζονται με όλον τον κόσμο. Πονώ για τα χάλια μας,όπως όλος ο εκκλησιαζόμενος Λαός του Λονδίνου,ιδιαιτέρως των αδελφών Κυπρίων. Αυτή τη φορά ο Εθνικός βυζαντινός μας ΎΜΝΟΣ,στην Υπέρμαχο Στρατηγό ακούγεται με πολύ θέρμη. Λονδίνο 15/3/2012. ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΜΠΑΚΟΛΑΣ

Ο πιο μικρός Ήρωας – Δημητράκης Δημητριάδης:

 Ήταν μόλις 7 ετών. 2/17/2012 10:34:00 ΠΜ ΗΠΕΙΡΟΣ - ΕΛΛΑΣ Εννιά Μαρτίου 1956. Οι άγγλοι, εντείνουν τη σκληρότητά τους απέναντι στον Αγώνα της ΕΟΚΑ. Σε μια προσπάθεια να κάμψουν το φρόνιμα του κυπριακού λαού συλλαμβάνουν και εξορίζουν τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, το στρατολόγο της ΕΟΚΑ Παπασταύρο Παπαγαθαγγέλου, το Μητροπολίτη Κερύνειας Κυπριανό και το Γραμματέα της Μητρόπολης Κερύνειας Πολύκαρπο Ιωαννίδη. Τους εξορίζουν στις μακρινές Σεϋχέλλες. Η Κύπρος όλη... συγκλονίζεται. Η ΕΟΚΑ εντείνει τη δράση της. Οι μαθητές μας ξεχύνονται στους δρόμους. Θέλουν να διαμαρτυρηθούν, να φωνάξουν. Νιώθουν το άδικο να τους πνίγει. Μαθητές και μαθήτριες σε γυμνάσια και δημοτικά με ελληνικές σημαίες στα χέρια, με κωδωνοκρουσίες, με συνθήματα, με πέτρες και ξύλα γεμίζουν τους δρόμους των πόλεων. Οι δυνάστες για άλλη μια φορά στέλλουν πάνοπλους στρατιώτες να αντιμετωπίσουν την «απειλή» από τα άοπλα παιδιά. Ξέρουν καλά αυτό το ρόλο. Δε θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους και τις δακρυγόνες βόμβες. Το ΄χουν ξανακάνει άλλωστε. Στη Λάρνακα τα παιδιά μαζεύονται στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου. Κτυπάνε τις καμπάνες. Ανεγείρουν πρόχειρα οδοφράγματα. Δημητράκης Δημητριάδης Θέλουν να εμποδίσουν τους στρατιώτες να τα πλησιάσουν. Σε λίγο σμίγουν μαζί τους παιδάκια των δημοτικών σχολείων με ελληνικές σημαιούλες στα αγνά τους χέρια. Στρατιωτικά αυτοκίνητα με πάνοπλους στρατιώτες καταφθάνουν. Ένα άγριο κυνηγητό των αθώων παιδιών αρχίζει. Ένα αυτοκίνητο κυνηγά μια ομάδα παιδιών. Τη στριμώχνει σ’ ένα δρόμο. Οι μικροί διαδηλωτές θα σκορπίσουν. Ένας όμως δε θα φύγει. Κι αυτός δεν είναι παρά ένας μπόμπιρας. Ένα παιδάκι εφτά μόλις χρόνων. Έπαιρνε μικρές πέτρες στο μικρό του χεράκι, τις πετούσε και φώναζε «Ένωση, Ένωση!». Να ΄ταν ένα είδος παιγνίδι αυτό το πράγμα για το παιδάκι; Να ‘ταν αντίσταση; Τι μπορούσε να ήταν αυτό το αθώο ξέσπασμα ενός εφτάχρονου παιδιού; Κι όμως, οι κατακτητές δε ντράπηκαν, δεν σεβάστηκαν την παιδική αθωότητα, δεν έδειξαν στοιχειώδη πολιτισμό. Ένας στρατιώτης σημάδεψε το παιδάκι και μια σφαίρα το πέτυχε στο πρόσωπο, πάνω από το μάτι. Στο δρόμο, που σήμερα έχει το όνομα «Οδός Δημητράκη Δημητριάδη», έπεφτε νεκρό το κορμάκι του Δημητράκη Δημητριάδη από τη Λάρνακα. Του εφτάχρονου μαθητή και ανθοπώλη, που με ένα πανέρι συνήθιζε να πουλά λουλούδια στους δρόμους. Στην κηδεία του μικρού ήρωα τα κορίτσια χόρευαν το χορό του Ζαλόγγου και τραγουδούσαν: «Στη στεριά δε ζει το ψάρι κι ο ανθός στην αμμουδιά κι οι Σουλιώτισσες δεν ζούνε δίχως την ελευτεριά». Η πόλη του Ζήνωνα, εκείνο το απόγευμα στις 14 Μαρτίου 1956 που έγινε η δολοφονία του μικρού Δημητράκη, νέκρωσε. Οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους και σκέφτονταν πόσες θυσίες χρειάζονταν ακόμη για την ελευθερία της Κύπρου. Αναρωτιόντουσαν πόσο αίμα χρειαζόταν να χυθεί ακόμη για να μεγαλώσει το δέντρο της Ελευθερίας στο μικρό μας νησί. Και μια Αγγλίδα που συνήθιζε να παίρνει κάθε πρωί λουλούδια από το μικρό Δημητράκη ξέσπασε σε λυγμούς σαν έμαθε για τη θυσία του μικρού αγγέλου. Το αγνό του αίμα έγραψε ανεξίτηλο το όνομά του στην ένδοξη ιστορία του τόπου μας. Κι έγινε ο Δημητράκης Δημητριάδης ο μικρότερος ήρωας του Αγώνα της ΕΟΚΑ. Συγγραφέας: Δημήτρης Μικελλίδης ellhnismos.org

Α.Παπαθεοδώρου: Ο ιερ-Απόστολος της παιδείας, του ελληνισμού, της θρησκείας. 1/10/2012 02:34:00 ΜΜ ΗΠΕΙΡΟΣ - ΕΛΛΑΣ Του Χαράλαμπου Γαλιάνδρα-Αρτινού. Οφειλόμενη τιμή σε έναν γίγαντα της εκπαίδευσης που γαλούχησε χιλιάδες ελληνόπουλα, δέθηκε με τον τόπο του, κατέγραψε την ιστορία του και υπερασπίστηκε τα ήθη, τα έθιμα και την ηπειρώτικη πατροπαράδοτη παράδοση Είχα καιρό να διαβάσω κάτι δια χειρός του πολυγραφότατου αγαπητού καθηγητή, σπουδαίου παιδαγωγού και... σεβαστού κ. Απόστολου Παπαθεοδώρου. Τον αναλογιζόμουν συνέχεια, καθώς του όφειλα τα παρόντα γραφόμενα, αλλά δίσταζα να επικοινωνήσω μαζί του ή με τους οικείους του πιστεύοντας πως η απουσία του από τα κοινά είχε κάποια σχέση με την κατάσταση της υγείας του. Από τη δύσκολη θέση με έβγαλε ο ίδιος τηλεφωνώντας μου παραμονές Χριστουγέννων για να μου απευθύνει τις θερμότερες, ως συνήθως, ευχές του για τις γιορτινές μέρες της γέννησης του Χριστού και τον ερχομό του νέου έτους. Όσο μπορεί να είναι γιορτινές για μένα, έναν μοναχικό άνθρωπο που σε παρόμοιες περιστάσεις νιώθω το λιγότερο αμήχανος, όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι συνάνθρωποί μας που είτε είναι μόνοι πράγματι ή μόνοι αν και έχουν οικογένεια, συγγενείς ή και πολλούς άλλους τριγύρω τους χωρίς να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Αιφνιδιάστηκα από το τηλεφώνημα, ένιωσα ντροπή, άσχημα, θεώρησα τον εαυτό μου υπόλογο και κατώτερο των περιστάσεων. Που ακούστηκε ο δάσκαλος να τηλεφωνεί στο μαθητή για να του ευχηθεί και να του απευθύνει το συγκλονιστικό: αγαπητέ Χαράλαμπε Γαλιάνδρα ή Μπάμπη Αρτινέ, μέμνησο! Ταράχτηκα στο άκουσμα της πλήρους νοήματος λέξεως, μέμνησο. Καλύτερα να είχα χάσει τη μνήμη μου, να είχε ανοίξει η γης και να με καταπιεί. Τη ντροπή για μένα και ας μην τον είχα ξεχάσει. Όπως δεν ξέχασα ποτέ τον μπάρμπα Γιάννη το Σάρρα (Αρετούλα και σένα και τις κόρες σας), την Τζέννη Διαμαντή- Παπαϊωάννου (και τον υπαίτιο του θανάτου της), τη γλυκιά «μητερούλα» Πόπη Ματσούκα-Ζαχαρή (την οποία λησμόνησαν πλείονες ευεργετηθέντες), τον καλοκάγαθο διηγηματογράφο της ηπειρώτικης παράδοσης Δημήτρη Ζαραβέλλα, όλους όσοι με τίμησαν με την αγάπη, τη φιλία, την εμπιστοσύνη τους. Αν και υπάρχουν πολλές δικαιολογίες είναι όλες άνευ σημασίας να τις επικαλεσθώ προκειμένου να καλύψω τη μακροχρόνια «σιωπή» της πένας μου σχετικά με το σημαντικό κεφάλαιο της νεοελληνικής παιδευτικής και εθνικής προσφοράς του δασκάλου που ακούει στο όνομα Απόστολος Παπαθεοδώρου. Αγαπητέ κύριε καθηγητά, διακεκεκριμένε επιθεωρητή της Μέσης Εκπαίδευσης, κολώνα της Ορθόδοξης Πίστης, άδολε αγωνιστή και συμπαραστάτη των δικαιωμάτων του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού, δεν σε ξεχνώ. Όπως δεν ξεχνώ και τους αφανισθέντες και ξεσπιτωμένους αδελφούς Κυπρίους. Πως μπορώ άλλωστε; Γι΄αυτό και σπεύδω, έστω βραδέως, να επανορθώσω. Και να κάνω γνωστό στους Ηπειρώτες συμπατριώτες μας και στους πανέλληνες γενικότερα, πόσο καλός υπήρξες μαζί μου προσφέροντας απλόχερα τη φιλία, την αγάπη και την εκτίμησή σου. Αλλά κυρίως πόσο καλός άνθρωπος και παιδαγωγός υπήρξες για τη μαθητιώσα νεολαία, τους συναδέλφους, τους συνανθρώπους. Όλος ο κόσμος έχει να λέει τα καλύτερα για σένα και να ομνύεται στ΄όνομά σου. Καθ΄όλη τη διάρκεια της παιδευτικής και κοινωνικής παρουσίας σου απέδειξες εμπράκτως τα χαρίσματά σου μεταλαμπαδεύοντας σε χιλιάδες μαθητές τις γνώσεις σου για σωστή παιδεία, ενάρετη ζωή, υπεράσπιση δικαιωμάτων του ανθρώπου, αγωνιστικό πνεύμα, ενορατική πίστη στην Ορθοδοξία, αγάπη και συμπαράσταση προς τους βορειοηπειρώτες αδελφούς, χρηστά ήθη, σεβασμό στα πατροπαράδοτα έθιμα και τον πολιτισμό μας. Με ακατάβλητο πάθος, ψυχή, καρδιά και ήθος αγωνίστηκες προκειμένου να μάθουν σωστά γράμματα όλοι οι μαθητές σου που είχαν την τύχη να διδαχθούν από σένα προκειμένου να ξεφύγουν από την αμάθεια, τη φτώχεια, τη μιζέρια, την απομόνωση, τη στέρηση που μάστιζαν τότε την ελληνική επαρχία. Σε όλη σου τη ζωή, ακόμα και σήμερα, στάθηκες ακαταπόνητος στυλοβάτης της κοινωνίας και του έθνους, αποκούμπι κάθε κατατρεγμένου, ακογωνιαίος λίθος της Παιδείας, της Θρησκείας, των Βορειοηπειρωτών αδελφών. Χαρίσματα και αγώνες στους οποίους επιδόθηκες με ζήλο και έφερες στο φως πνευματικός φάρος ον, με τη σωστή και σοφή διδαχή σου καθ΄έδρας, ακαταμέτρητους μαθητές αναδεικνύοντάς τους σε κορωνίδες της μόρφωσης, της πνευματικής και κοινωνικής ζωής. Έλαμψες με τα χιλιάδες άρθρα, μελέτες, κριτικές, βιβλιοπαρουσιάσεις, έρευνες, ταξιδιωτικά και σχόλια που δημοσίευσες σε ημερήσια και περιοδικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα προηγούμενος κατά πολύ των τελευταίων από αρκετούς νεότερους, μεταξύ των οποίων και ο υποφαινόμενος, ο οποίος εν μέρει παραμένει πιστός στο χειρόγραφο και στις μελανοταινίες, δυσεύρετες πλέον, και στον ήχο των πλήκτρων της γραφομηχανής. Πιο πολύ όμως διακρίθηκες και έδωσες τα φώτα σου στο πανελλήνιο μέσα από τους αγώνες σου για ανόρθωση της παιδείας, του ελληνισμού, των βορειοηπειρωτών συμπατριωτών, της Ορθοδοξίας. Και βέβαια με την πολυγραφότατη πένα σου η οποία μας έδωσε περισσότερα των 40 πονημάτων σχετικά με την ιστορία της Ηπείρου, το βορειοηπειρωτικό ζήτημα, τον αυτονομιστικό αγώνα της Β. Ηπείρου και το «Τσάμικο», τα αρχεία Ν. Χαντέλη, το σπουδαίο εκπαιδευτικό Χρίστο Σούλη, την Αρχαία Δωδώνη, την παιδεία, τη θρησκεία, τον πολιτισμό. Για όλα αυτά τα οποία περιληπτικά κατέγραψα, μπροστά σε ένα ογκώδης πνευματικό έργο που έχεις καταθέσει, μας κάνεις περήφανους. Την οικογένειά σου πρωτίστως, τους φίλους, τους συναδέλφους, τους βορειοηπειρώτες, την Εκκλησία, εμένα. Και αυτό το σημειώνω μετά φόβου καρδίας γιατί αυτό το «μέμνησο αγαπητέ Χαράλαμπε» θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μου. Όπως παραμένουν και τα πολύ διδακτικά «Μνήσθιτί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου», «Νήφε και μέμνησο απιστείν», «Μέμνησο ότι άνθρωπος ει» και το «Μέμνησο των Αθηναίων» που απαίτησε ο Δαρείος ν΄ακούει από τον υπηρέτη του καθ΄εκάστην πρωίαν. Για όλα αυτά αγαπητέ διδάσκαλε σε τιμώ και σ΄αγαπώ. Αν και κατά βάθος σε ζηλεύω, γιατί ποτέ δεν πρόκειται να φτάσω το ανάστημά σου, ηθικό και πνευματικό. Αγαπητέ ιερ-Απόστολε των γραμμάτων και της παιδείας, ιεροφάντη του ελληνισμού και της ημών θρησκείας, πανάξιο τέκνο των Δραμεσών Δωδώνης Ιωαννίνων, δάσκαλε που σημάδεψες τη ζωή χιλιάδων μαθητών, αναγνωστών σου, πατριωτών και βορειοηπειρωτών δέξου και τη δική μου ελάχιστη τιμή που σου απονέμω με το κείμενο αυτό, αφού ούτως ή άλλως αναγνωρίστηκες και τιμήθηκες από πολλούς άλλους αξιότερος εμού. Και ας μη θεωρηθεί το αφιέρωμά μου ως επιτάφιος λόγος γιατί σε θέλουμε, σε θέλω πάντα στις επάλξεις ακμαίο και υγιή και γιατί πιστεύω πως οι τιμές πρέπει ν΄αποδίδονται στους τιμώμενους εν ζωή και όχι ν΄απευθύνονται… κατόπιν εορτής σε ώττα μη ακουόντων. Αγαπητέ κυρ-Απόστολε των γραμμάτων σ΄ευχαριστούμε για τη σοφή διδασκαλία και το ήθος με το οποίο μας μπόλιασες και ευχόμαστε ο Θεός να σου χαρίζει υγεία και χρόνους. ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Απόστολος Π. Παπαθεοδώρου γεννήθηκε στους Δραμεδούς Δωδώνης Ιωαννίνων. Είναι απόφοιτος της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων και της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έτυχε μετεκπαίδευσης στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης και ελληνοαμερικανικών σεμιναρίων στο Amerikan Community Scools Of Athens για σύγχρονες παιδαγωγικές κατευθύνσεις. Υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός του Μηχανικού στο στρατό και χρημάτισε λειτουργός Μέσης Εκπαίδευσης σε διάφορα μέρη της Ελλάδας όπου εξελίχτηκε και διακρίθηκε σε όλες τις βαθμίδες ως καθηγητής, γυμνασιάρχης, γενικός επιθεωρητής και συντονιστής επόπτης. Πέραν των φιλολογικών και παιδαγωγικών θεμάτων ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη μελέτη της ιστορίας του ελληνικού έθνους σε συσχετισμό και με εκείνη των γειτονικών λαών, καθώς και του ενιαίου Ηπειρώτικου χώρου, με αποκορύφωμα το Βορειοηπειρωτικό και τα λοιπά εθνικά θέματα. Παράλληλα ανέπτυξε πλούσια εξωσχολική παιδευτική και λοιπή επιστημονική δραστηριότητα. Τις διαπιστώσεις και τα πορίσματα παρουσίασε σε διαλέξεις και συνέδρια και τις μελέτες του δημοσίευσε στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο και σε δεκάδες βιβλία που έτυχαν θερμής υποδοχής από το επιστημονικό χώρο και χιλιάδες αναγνώστες. Είναι μέλος δεκάδων φιλολογικών, πνευματικών, επιστημονικών και κοινωνικών συλλόγων. Posted in: ΗΠΕΙΡΟΣ, ΚΟΙΝΑ